Beni Gömdüğünüz Gün

Beni gömdüğünüz gündü,
Kardelenler yeni yeni çıkmışlardı
Bembeyaz yorganlarının altından.
Ankara'nın soğuğu kapıyı çalıyordu.
Duyuyordum...

Üstüme çakıl taşlarını dökerken anlamıştım,
Yalnızlıklara yolculuğumun başladığını.
Ellerinizden zehir olsa içerdim ama
Bu kimsesizlik sizinle mi çullanacaktı üstüme?
Çok kırılmıştım...

Beni kefene sardığınızda ellerim ağırıyordu.
O gün alkışlamıştım her birinizi tek tek.
Gözyaşlarınızı akıttığınız omzumu
O gün sarmıştım ellerimle sımsıkı.
Üşümüştüm çünkü...

Tabutumu açtığınızda anlamıştınız,
Ne kadar yalnız olduğumu.
Gözlerinizden akmasını ummadığım yaşlar dökülüyordu.
Benim için olması beklenemezdi,
Değildi de zaten...

Beni gömdüğünüz çukurdu,
Sizi içine çektiğim.
Göz yaşlarınız o yüzdendi.
Bana değil, yalnızlığıma ağlıyordunuz.
Çok acıklıydı durum,
Benden daha değerli...

Beni gömdüğünüz gündü,
Ölmüştüm o gün.
Siz gömdükten hemen sonra.
Daha ayak sesleriniz kesilmemişti.
Adımı sayıklayan bir kaç kişi vardı.
Beni gömdüğünüz gündü,
Ölmüştüm o gün...

Sefa Alemdaroğulları 14/11/2009 05:15 62. Yurt 403